Forneskjan

Svíf ég seglum þöndum.

Sat, 22 Sep 2007 21:01:04 GMT

Íslenskir víkingar hafa í aldanna rás mátt sækja sér nauðþurftir yfir hafið.Á upphafsárum byggðar á klakanum kalda var haldið í víking að vori,stefnan tekin yfir hafið og eftir oftar en ekki mikið volk var lagst að ströndu ,gengið á land ,TEKNAR(á ástkæra ylhýra kallað að gera strandhögg)þær nauðsynjar sem gengið höfðu til þurrðar á vetri liðnum og haldið heim á leið.

Nauðsynjar þessar voru í upphafi til að mynda grasbítar af ýmsu tagi (forfeðurnir voru víst ekki svo fyrirhyggjusamir að safna nægilegum vetrarforða fyrstu árin og féll því mikið af búpeningi þeirra á hörðum vetrum),kvenfólk(það féll víst eitthvað af því líka),mjöður(þeirra tíma áfengi)kartöflur og rófur(til að koma í veg fyrir skyrbjúg)og sitthvað fleira lauslegt.

Eftir því sem árin og aldirnar liðu breyttist þetta litla samfélag og nauðsynjar þær sem innbyggjarnir þurftu á að halda urðu fleiri og fleiri.Og eftir því sem eftirspurnin varð meiri, þá jókst auðvitað framboðið (þetta er kallað markaðslögmál)því það var alltaf nóg af duglegum víkingum sem sáu fram á að geta náð sér í umtalsverðan hagnað á því að sigla yfir hafið og sækja það sem íbúarnir helst vildu hafa í sig og á.

Það var reyndar alveg sama hverjar þessar nýju þarfir voru ,hvortheldur þær voru mældar í pundum,seinna kílóum ,og ennsíðar hestöflum,gígabætum ,flatskjátommum og megapixlum,þá gerði markaðslögmálið það að verkum að eftirspurn og framboð héldust nokkurnveginn í hendur(kannski sérÍslenskt fyrirbæri að eftirspurnin er alltaf aðeins meiri en framboðið ).

Nú er svo komið að upp að ströndu landsins leggjast skúturnar drekkhlaðnar af amfetamíni og öðrum álíka ófögnuði .Og býsnast þá ekki allir yfir þessum víkingum sem sáu sér svolitla gróðavon í að metta spíttþurfandi markaðinn.

Ekki ætla ég að fara að bera í bætiflákana fyrir þessa ólánsömu einstaklinga.Það er mér hinsvegar umhugsunarefni (hafandi markaðslögmálið í huga)hveru miklu púðri við eiðum á að stoppa framboðið ,meðan við gerum eitthvað minna af því að minnka eftirspurnina.

Og hvernig förum við svo að því?mætti þá spyrja.

Þau svör sem á eftir fara eru af fenginni eigin reynslu af að vera galeiðuþræll á hinum ýmsu spýttskútum og ætla ég því að biðja ykkur að taka viljann fyrir verkið!

Þetta samferðafólk mitt sem ég kynntist á áratugalöngu volki mínu í stórsjó fíkniefna og afbrota var upp til hópa hið besta fólk og alls ekki illa innrætt.Það er misjafn sauður í mörgu fé og þessi hópur átti það eitt sameiginlegt að vera viðkvæmt fólk og með lága sjálfsvirðingu(þó held ég að hlutfall hæfileikaríkra einstaklinga sé þar óvenju hátt).

Ef lág sjálfsvirðing er lykilorðið hér ,þá fynnst mér að við ættum að beyta kröftum okkar í að bæta sjálfsvirðingu barna okkar strax á forskólastigi og allt að helmingur námsefnisins í grunnskóla ætti að vera með það að meginmarkmiði að þroska upp sterka einstaklinga sem þykir vænt um sig eins og þau eru ,en þurfa ekki að fela sig í efnislegum hlutum, merkjavöru,silikoni,fermetrum,kjarvölum,fýkniefnaneyslu ,ofáti og fleiru.

Þó að við notuðm svo stóran hluta grunnskólans í þetta eitt þá held ég að það yrði létt verk að kenna þessum sterku og þroskuðu einstaklingum alla algebruna samt.

En hvað með ávinninginn af þessu?Jú hann færi að skila sér eftir um það bil einn mannsaldur!

En það yrði enginn smá breyting ,ég er nokkuð viss um að við myndum sjá stórkostlegan árángur, ekki bara í sambandi við fíkniefni og auðgunarglæpi ,heldur og í minni græðgi ,fækkun kynferðisglæpa,minna ofát,minna neyslubrjálæði og allmennt í betri heimi.

Sá formlegi.

Mon, 10 Sep 2007 22:06:42 GMT

Jæja sæl og bless öllsömul og takk fyrir að kíkja inn á síðuna mína.Ég heiti Óðinn og bý í Danmörku nánar tiltekið á Borgundarhólmi.

Borgundarhólmur eða Bornholm eins og eyjan heitir á máli frumbyggja slitnaði frá meginlandi Evrópu fyrir uþb.9500 árum og hefur eins og gefur að skilja verið eyja alveg síðan.Eyjan er rétt innan við 600 ferkílómetrar að stærð ,strandlínan er um 160km.og hringvegurinn uþb.110 km.

Eyjan skiftist eiginlega í tvennt jarðfræðilega ,öðru megin láglendi og sandstrendur en hinumegin meira hálent og nokkrir klettar og stórgrýttarari fjörur.Eyjan er öll skógi eða gróðri vaxinn og á miðri eyjunni er 3.stærsti skógur Danmerkur.Á Bornholm búa uþb.43.000.manns í mörgum litlum bæjum .

Við fjölskyldan fluttum hingað fyrir rúmum 2 árum og líkar hér mjög vel. sumrin eru talvert lengri hér en á Íslandi og að maður tali nú ekki um haustin(fyrsta næturfrost í fyrra kom seint í desember).

Eyjaskeggjar eru ekki mjög stressaðir og flestir virðast hafa tíma til að staldra við og spjalla.

Á sumrin fyllist allt hér af ferðafólki og talið er að uþb.600.000.gisti eyjuna á ári og fer það tal hækkandi.

Jæja nenni ekki meiru núna .bless.

Bloggarinn!

Sun, 09 Sep 2007 21:42:24 GMT

Hann hlammaði sér fyrir framan tölvuna........og dæsti.Hvurn andsk. er ég nú búinn að koma mér í spurði hann sjálfan sig í hálfum hljóðum.Í þetta sinn er við engann annan en sjáfan sig að sakast,já varstu ekki búin að segja öllum að þú ætlaðir að fara að blogga!Jú hann varð víst að kannast við það ,vissi svosem alveg uppá sig skömmina að vera sífellt gasprandi eitt og annað .Og stórtækur til orða hafðann víst alltaf verið líka, þótt framkvæmdagleðin hafi nú stundum verið eitthvað af minna tæginu.(var reyndar alveg viss um að grafskriftin hans ef einhver yrði, mundi hljóma eitthvað á þá lund ''Hér hvílir maður sem hóf margt ,en lauk fáu,,)Hann hugsaði málið,hann hafði jú alltaf bara einhvernveginn komist hjá því að standa við stóru orðin,æi þú veist bara smeigt sér svona á einhvern hátt framhjá án þess að nokkur tæki eftir,hélt hann að minnsta kosti.

En nú,nú var engrar undankomu auðið ,hann fann hvernig svitinn birjaði að seytla niðureftir bakinu,nú dygðu engin vettlingatök ,hann bókstaflega yrði að byrja að blogga .Guð má vita hvað margir hefðu séð ÁSKORUNINA .Og ekki nóg með það að skorað hefði verið á hann ,þá var það gert inná INTERNETINU, þessu skelfilega ferlíki sem teygði anga sína útí myrkrustu skúmaskot hans takmarkaða heims.Samsæri! það var það sem þetta var ,hann fann hvernig gamalkennd paranoian byrjaði að hreiðra um sig.

Nei hingað og ekki lengra .Þetta er upplagt tækifæri til að byrja að blogga, hugsaði hann og hristi burt ónotakenndina .